دو شنبه 20 مهر 1405
تاریخ ایجاد: سه شنبه 14 مرداد 1404   تاریخ بروزرسانی: سه شنبه 11 شهریور 1404   
چارچوب جدیدی برای ریشه‌کنی لیشمانیوز احشایی در شرق آفریقا راه‌اندازی شد

لیشمانیوز احشایی که با نام کالاآزار نیز شناخته می‌شود، یک بیماری انگلی کشنده است که باعث تب، کاهش وزن، بزرگ شدن طحال و کبد و - در صورت عدم درمان - مرگ می‌شود. لیشمانیوز احشایی که از طریق گزش پشه‌های خاکی ماده آلوده منتقل می‌شود، در ۸۰ کشور در سراسر جهان بومی است. در سال ۲۰۲۲، شرق آفریقا ۷۳٪ از موارد جهانی لیشمانیوز احشایی را به خود اختصاص داده بود که نیمی از آنها در کودکان زیر ۱۵ سال رخ داده بود.

چارچوب حذف، پنج استراتژی اصلی را برای هدایت ریشه‌کنی لیشمانیوز احشایی تشریح می‌کند: (۱) تشخیص و درمان زودهنگام؛ (۲) مدیریت یکپارچه ناقل؛ (۳) نظارت مؤثر؛ (۴) حمایت، بسیج اجتماعی و ایجاد مشارکت؛ و (۵) اجرا و تحقیقات عملیاتی. همچنین یک فرآیند گام به گام برای اجرای مراحل اصلی حذف را شرح می‌دهد و اهداف کشوری و منطقه‌ای را تعیین می‌کند؛ این اهداف شامل کاهش ۹۰ درصدی بار لیشمانیوز احشایی در منطقه فرعی شرق آفریقا به کمتر از ۱۵۰۰ مورد در سال تا سال ۲۰۳۰؛ تشخیص و درمان ۹۰٪ موارد ظرف ۳۰ روز از شروع علائم تا سال ۲۰۳۰؛ کاهش ۱۰۰ درصدی مرگ و میر لیشمانیوز احشایی در کودکان تا سال ۲۰۳۰؛ شروع درمان ضد رتروویروسی برای ۱۰۰٪ بیماران لیشمانیوز احشایی-HIV؛ و تشخیص، گزارش و مدیریت همه موارد لیشمانیوز پوستی پس از کالاآزار (PKDL) است.

دکتر سوراب جین، دانشمند و مسئول لیشمانیوز احشایی سازمان بهداشت جهانی، گفت: «معرفی این چارچوب جدید گامی مهم در تلاش‌های جمعی ما برای حذف لیشمانیوز احشایی از شرق آفریقا است.» «با ارائه ابزارها و استراتژی‌های متناسب به کشورها، ما در حال پایه‌گذاری پایه‌های محکمی برای پیشرفت پایدار در مبارزه با این بیماری گرمسیری نادیده گرفته شده هستیم.»

این چارچوب توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) با همکاری شرکای مختلف، از جمله سازمان غیرانتفاعی تحقیق و توسعه دارو با عنوان «ابتکار داروهای بیماری‌های نادیده گرفته شده» (DNDi) و وزارتخانه‌های بهداشت در سراسر منطقه تدوین شده است. این چارچوب در جلسه‌ای که به میزبانی مشترک سازمان بهداشت جهانی، DNDi و وزارت بهداشت اتیوپی برگزار شد، راه‌اندازی شد. در این جلسه مقاماتی از وزارتخانه‌های بهداشت نه کشور با بار بالای لیشمانیوز احشایی در آفریقا، یعنی چاد، جیبوتی، اریتره، اتیوپی، کنیا، سومالی، سودان جنوبی، سودان و اوگاندا، و همچنین نمایندگانی از اتحادیه آفریقا، محققان، دانشگاهیان، بخش خصوصی و مؤسسات مالی حضور داشتند.

دکتر دریجه دوگوما، وزیر امور خارجه وزارت بهداشت فدرال اتیوپی، گفت: «چارچوب حذف لیشمانیوز احشایی، جهت‌گیری مهمی را به کشورهای منطقه ارائه می‌دهد و شتاب لازم را برای رسیدن به خط پایان حذف فراهم می‌کند.» «دولت اتیوپی همچنان متعهد به همکاری با شرکا برای توسعه برنامه‌ها در تمام سطوح، از ملی تا جامعه، برای گسترش دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی و دستیابی به اهداف حذف تا سال ۲۰۳۰ است.»

راه‌اندازی چارچوب شرق آفریقا در زمانی صورت می‌گیرد که کشورهای آسیایی در حال حاضر موفقیت خود را در حذف VL به عنوان یک مشکل بهداشت عمومی نشان می‌دهند. بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸، بنگلادش، هند و نپال در مجموع ۷۰ درصد از موارد جهانی را تشکیل می‌دادند. با این حال، در اکتبر سال گذشته، سازمان بهداشت جهانی اعلام کرد که بنگلادش با موفقیت VL را به عنوان یک مشکل بهداشت عمومی حذف کرده است - و این کشور را به اولین کشور در جهان تبدیل کرد که به این وضعیت دست یافته است. روند حذف در آسیا در سال ۲۰۰۵ با راه‌اندازی یک چارچوب استراتژیک منطقه‌ای برای VL آغاز شد. این چارچوب، همراه با یک برنامه حذف سریع، تعهد سیاسی و حمایت پایدار ذینفعان، به طور قابل توجهی در دستیابی به اهداف حذف کمک کرد. چارچوب جدید برای شرق آفریقا فرصت مشابهی را برای نه کشور بومی ارائه می‌دهد و رویکردی جامع برای کشورها برای اجرای استراتژی‌ها، ارزیابی پیشرفت، شناسایی شکاف‌ها و ایجاد ظرفیت ارائه می‌دهد.

پروفسور ساموئل کاریوکی، مدیر DNDi در شرق آفریقا، گفت: «لیشمانیوز احشایی (VL) یک بیماری شدید است که در درجه اول گروه‌های آسیب‌پذیر، مانند کودکان و فقیرترین جمعیت‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. من بسیار خوشحالم که ارکان اصلی این چارچوب، نوآوری برای این جمعیت‌های نادیده گرفته شده را در اولویت قرار می‌دهد. از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۰۳، DNDi بر توسعه درمان‌های جدید، ایمن‌تر، مؤثرتر و بیمارپسندتر تمرکز کرده است. این امر، همراه با استراتژی‌های مکمل مانند کنترل ناقل، بدون شک نقش محوری در مسیر حذف بیماری خواهد داشت.»

تحقیق و توسعه مداوم ابزارهای جدید، کلید غلبه بر موانع باقی مانده و حفظ حذف VL خواهد بود. ابزارهای فعلی، اگرچه مؤثر هستند، اما به دلیل مدیریت پیچیده و سمیت بالقوه، همچنان چالش برانگیز هستند و استفاده از آنها را در مراکز مراقبت‌های بهداشتی اولیه محدود می‌کنند.