درمان لیشمانیوز جلدی

• در موارد خفیف، زخم‌ها ممکن است خودبه‌خود بهبود یابند اما برای کاهش مدت بیماری و جلوگیری از عفونت و اسکار، درمان موضعی توصیه می‌شود.
• درمان موضعی شامل تزریق داخل ضایعه با گلوکانتیم ، پماد پارومومایسین، کرایوتراپی (فریز کردن زخم با نیتروژن مایع) و حرارت‌درمانی است.
• در موارد متوسط تا شدید، درمان سیستمیک با داروهای ضدانگلی تزریقی یا خوراکی مانند آنتیموان پنج‌ظرفیتی (گلوکانتیم یا پنتوستام)، آمفوتریسین B یا میلتفوسین انجام می‌شود.
• لیزر CO2 فرکشنال و جراحی پلاستیک برای ترمیم جای زخم و اسکار کاربرد دارد.​

درمان لیشمانیوز احشایی (کالازار)

• نیاز به درمان سریع و سیستمیک دارد و داروی انتخابی در بسیاری کشورها آمفوتریسین B لیپوزومال است که مؤثر و با عوارض کمتر است.
• آنتیموان‌های پنج‌ظرفیتی نیز به‌صورت تزریق وریدی یا عضلانی برای ۲۰ تا ۳۰ روز استفاده می‌شوند.
• میلتفوسین خوراکی و پارومومایسین در موارد مقاوم کاربرد دارد.
• درمان حمایتی شامل آبرسانی، تغذیه مناسب، درمان کم‌خونی و کنترل عفونت‌های ثانویه است.​

درمان لیشمانیوز مخاطی

• درمان طولانی‌مدت و تهاجمی لازم است.
• معمولاً آنتیموان‌های پنج‌ظرفیتی و آمفوتریسین B مورد استفاده قرار می‌گیرند.
• میلتفوسین خوراکی در برخی موارد موثر است.
• درمان به موقع اهمیت دارد چون مخاط‌های آسیب‌دیده ممکن است به طور کامل بازسازی نشوند.​

نکات مهم

• درمان باید تحت نظر پزشک متخصص انجام شود.
• مقاومت دارویی در برخی مناطق ممکن است وجود داشته باشد.
• پایش عملکرد کبد، کلیه و قلب حین مصرف بعضی داروها الزامی است.
• کودکان، سالمندان و بیماران دارای نقص ایمنی ممکن است به درمان‌های ترکیبی نیاز داشته باشند.​

در مجموع، درمان لیشمانیوز ترکیبی از داروهای ضدانگلی موضعی و سیستمیک، درمان‌های فیزیکی و مراقبت‌های حمایتی است که بسته به نوع و شدت بیماری تنظیم می‌شود.